| تبليغات | X |
|
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 18:35 توسط محمد
|
دلم مي خواهد احساسم را بداني ، اما چيزي را كه در قلبم مي جوشد نمي توانم به روي اين كاغذ سرد و تهي بياورم ، كلمات مرا تنها گذاشته اند و از من مي گريزند .مگر كيستم من ؟ يك قلب تنهايم . قلبي لبريز از ياد تو . عشق من ، به تو ، آلوده به يك نياز و شهوت زود گذر نيست . من ، دلم ، به تصويري از تو ، دلخوش است . كنج تنهايي ، همين تصوير زنده مي دارد ، مرا . مگيرش از من گر زنده مي خواهي مرا . . .
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم دی 1385ساعت 19:44 توسط محمد
|
 من سایت عکسهام رو آپ دیت کردم
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم دی 1385ساعت 22:14 توسط محمد
|
كاش مي شد از ميان ژاله ها جرعه اي از مهرباني را چشيد در جواب خوبها جان هديه دادسختي و نامهرباني را نديد كاش ميشد با محبت خانه ساخت يك اطاقش را به مرواريد داد كاش مي شد آسمان مهر را خانه كرد و به گل خورشيد داد كاش ميشد بر تمام مردمان پيشوند نام انسان را گذاشت كاش مي شد كه دلي را شاد كرد بر لب خشكيده اي يك غنچه كاشت كاش ميشد در ستاره غرق شد در نگاهش عاشقانه تاب خوردكاش مي شد مثل قوهاي سپيد از لب درياي مهرش آب خورد كاش ميشد جاي اشعار بلند بيت ها راساده و زيبا كنم كاش مي شد برگ برگ بيت را سرخ تر از واژه رويا كنمكاش ميشد با كلامي سرخ و سبز يك دل غمديده را تسكين دهم
این رو کسی فرستاده که من بهش می گم خاله خانوم
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم دی 1385ساعت 15:16 توسط محمد
|
راز عشق در اين است که
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی 1385ساعت 19:14 توسط محمد
|
من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی جان به راه تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانی ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی دل من سوی تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيری بوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی جانی از بهر تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم دی 1385ساعت 16:37 توسط محمد
|
|
درباره وبلاگ  چهار شمع به آهستگي مي سوختند،در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد
شمع اول گفت : من صلح و آرامش هستم،هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد من باور دارم که به زودي مي ميرم.......سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد شمع دوم گفت:من ايمان واعتقاد هستم،ولي براي بيشتر آدم ها ديگر چيز ضروري در زندگي نيستم پس دليلي وجود ندارد که ديگرروشن بمانم.........سپس با وزش نسيم ملايمي ايمان نيز خاموش گشت شمع سوم با ناراحتي گفت:من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم،انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند،آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق بورزند..............طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد ناگهان کودکي وارد اتاق شدو سه شمع خاموش را ديد،گفت:چرا شما خاموش شده ايد،همه انتظار دارند که شما تا آخرين لحظه روشن بمانيد.........سپس شروع به گريه کرد...........پــــــــس شمع چهارم گفت:نگران نباش تا زماني که من وجود دارم ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم، مـن امـــيد هستم با دلی پر از امید و چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد.....کودک شمع اميد را برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد نور اميد هرگز نبايد از زندگي شما محو شود
|
